حادث مىشود در شب وروز وايشان را حفظ مىكند از خطا ، وستارهء روشن كناية است از حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم « 1 » . مترجم گويد : بنابراين تأويل شايد حمل در آية به سبيل مجاز باشد يعنى صاحب نجم ثاقب ، يا آنكه چون روح القدس در ايشان به سبب آن حضرت بهم رسيده مجازا بر أو حمل نموده باشند . وأيضا علي بن إبراهيم به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده در تفسير سورهء وَالشَّمْسِ وَضُحاها « 2 » يعنى : « قسم به آفتاب وروشنى آن در وقت چاشت » حضرت فرمود كه : شمس كناية از حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم است كه واضح گردانيد خدا به سبب أو از براي مردم دين ايشان را ، وَالْقَمَرِ إِذا تَلاها « 3 » يعنى « وقسم به ماه چون از عقب آفتاب طلوع كند » حضرت فرمود كه : مراد از قمر ، حضرت أمير عليه السّلام است ، وهمچنان كه نور ماه از آفتاب است علوم آن حضرت از رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم مقتبس گرديده ، وَالنَّهارِ إِذا جَلَّاها « 4 » يعنى : « وقسم به روز در وقتي كه جلا دهد آفتاب را » حضرت فرمود كه : مراد به نهار ، امام از ذرّيّهء حضرت فاطمه عليها السّلام است كه چون از أو سؤال مىكنند از دين رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم جلا مىدهد وواضح مىگرداند آن را براي سؤال‌كننده ، وَاللَّيْلِ إِذا يَغْشاها « 5 » يعنى : « وقسم به شب در وقتي كه بپوشاند آفتاب را » حضرت فرمود كه : مراد امامان جورند كه خلافت را از آل رسول غصب نمودند ودر مجلسي نشستند كه آل محمد به آن أولى بودند ، پس دين رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم را پنهان كردند به ظلم وجور همچنان كه تاريكى شب روشنائى روز را پنهان مىكند ، وَنَفْسٍ وَما سَوَّاها « 6 » فرمود كه : يعنى

--> ( 1 ) . تفسير قمى 2 / 415 . ( 2 ) . سورهء شمس : 1 . ( 3 ) . سورهء شمس : 2 . ( 4 ) . سورهء شمس : 3 . ( 5 ) . سورهء شمس : 4 . ( 6 ) . سورهء شمس : 7 .